You are now watching: Classical Music in Amman

Welcome to Jordan

When you are asked to perform Ravel’s ´Introduction et Allegro´ as a harpist in (what-capital-city-was-it-again?) Amman, then you may consider it a rather exceptional gig. But when -only two weeks later- you’re trudging behind two cameramen at 4.30 in the morning through a deserted Petra to capture thé perfect sunrise in this Hidden City, then it really does start to seem like a surrealistic fairytale. In fact the ultimate shot occurred a few days later when the sun set again in the Promised Land above the Dead See. There you go. In three sentences I have managed to give you a string of climaxes that your average person would take half a lifetime to find…

Anyway, back to the start. The journey had two goals: one was to perform Ravel’s Septet at a chamber music concert with Jordan musicians. To be honest, it was a precarious enterprise. In Jordan, there is one harp, and it turned out to be older than the composition; wonky tuning pegs, rusty mechanics and pedals that refused to modulate… Putting it positively: How spoilt we are with quality in Europe! Not only quality of instruments, but also education, acoustics, organizational structures etc, – which brings us to the capital question of the entire journey: What is the difference between Jordan and European performance practice and how do you get the Western classical music to be executed at a higher level? (The question as to why you would want to has not really been posed and a straightforward answer probably cannot be given)

The second goal was the making of a documentary (by Certo) about the experience of two Dutch soloists cooperating with Jordan musicians and what the function of classical music in an Arab country is and could become. We discussed the matter with a selection of influencial people such as the mayor of Amman, the director of the Amman Symphony Orchestra and Princess Majda. A forest of opinions yet with the common denominator of unlimited ambition and firm confidence in the growth and cultural positioning of Jordan. Curious? Watch the Certo film.

Back to the main question of difference between the Jordan and European musician… My answer is: it does not matter! Throw tradition, technique and logistics overboard and what remains is what counts in Art. Passion, inspiration, originality and power of imagination.

Sabien Canton

Wanneer je als harpiste gevraagd wordt om  Ravels ´Introduction et Allegro´ uit te voeren in welke-hoofstad-was-dat-ook-alweer-Amman, is dat al een vrij uitzonderlijke opdracht. Maar wanneer je enkele weken later om 4.30 ´s ochtends door een verlaten Petra achter twee cameramannen aansjokt om dé perfecte zonsopgang in de Verborgen Stad te filmen, begint het toch wel op een surrealistisch sprookje te lijken. Hét ultieme shot vond overigens een paar dagen later plaats, toen de zon weer onder ging en wel in Het Beloofde Land boven de Dode Zee. En zo heb ik in drie zinnen een aantal climaxen aan elkaar kunnen rijgen, waar een gemiddeld mens ´n half leven voor nodig heeft…

Enfin, terug naar het begin. De reis had twee doelen; één daarvan was het uitvoeren van Ravels septet tijdens een kamermuziekconcert met Jordaanse musici. En om eerlijk te zijn: dat was precaire onderneming. Er is in Jordanië één harp en die leek ouder te zijn dan de compositie die ik moest uitvoeren; lamgedraaide stempennen, een vastgeroest mechaniek en pedalen die weigerden te moduleren… Om het positief te brengen: wat zijn we in Europa toch verwend met kwaliteit. Niet alleen kwaliteit in instrumenten, maar ook in opleidingen, akoestiek, organisatiestructuur en ga zo maar door. En zo komen we gelijk bij de hamvraag van de hele reis: wat is het verschil tussen de Jordaanse en de Europese uitvoeringspraktijk en hoe krijg je de westerse klassieke muziek daar op een hoger niveau? (De vraag waarom je dat zou willen, is eigenlijk niet aan de orde geweest en daar is waarschijnlijk ook geen eenduidig antwoord op te geven)

Het tweede doel was het maken van een documentaire (door Certo) waarbij twee Nederlandse solisten werden gevolgd tijdens hun ervaringen in de samenwerking met Jordanese musici en wat de functie van klassieke muziek in een Arabisch land is en zou kunnen worden. Wij hebben hiervoor gesproken met een keur aan invloedrijke mensen, zoals de burgemeester van Amman, de directeur van Amman Symphony Orchestra en Prinses Majda. Een woud aan meningen maar met als grote gemene deler de grenzeloze ambitie en het rotsvaste vertrouwen Jordanië te laten groeien en cultureel op de kaart te zetten. Nieuwsgierig? Bekijk de Certo film.

Terug naar de vraag wat het verschil is tussen de Jordaanse en de Europese musicus. Mijn antwoord is: dat doet er niet toe! Gooi traditie, techniek en logistiek over boord en wat overblijft is waar het omdraait in kunst. Passie, inspiratie, originaliteit en verbeeldingskracht.

Sabien Canton